این مطالعه با هدف بررسی انقلاب قلبی و عروقی در ایران و جایگاه آن در چارچوب گذار اپیدمیولوژیک انجام شد. انقلاب قلبی و عروقی به کاهش چشمگیر و غیرمنتظره مرگ‌ومیر ناشی از بیماری‌های قلبی و عروقی اطلاق می‌شود که از دهه‌ی ۱۹۷۰ در کشورهای صنعتی آغاز گردید و به افزایش امید زندگی فراتر از مقدار پیش‌بینی‌شده منجر شد. داده‌های مورد استفاده شامل مرگ‌ومیر ثبت‌شده به تفکیک سن، جنس و علت فوت در سال‌های ۱۳۸۵ و ۱۳۹۸ بود که از مطالعه بار جهانی بیماری‌ها اخذ شده است تحلیل‌ها با استفاده از جدول عمر و روش تجزیه انجام شد. نتایج نشان داد که طی دوره‌ی ۱۳۸۵ تا ۱۳۹۸، امید زندگی در بدو تولد مردان ایرانی ۴.۴ سال و در زنان 2/4 سال افزایش یافته است. حدود ۴۹ درصد از افزایش امید زندگی مردان و ۶۳ درصد از افزایش امید زندگی زنان به کاهش مرگ‌های قلبی و عروقی نسبت داده شد. این یافته‌ها نشان می‌دهد که اگرچه بیماری‌های قلبی و عروقی همچنان مهم‌ترین علت مرگ در ایران هستند، اما شدت اثر آن‌ها بر امید زندگی کاهش یافته و کشور در مسیر تحول مشابه کشورهای توسعه‌یافته قرار گرفته است. مقایسه داده‌ها با تجربه‌ی کشورهای پیشرفته و برخی کشورهای در حال توسعه نشان می‌دهد که ایران در مرحله‌ی تکوین انقلاب قلبی و عروقی قرار دارد؛ هرچند مداخلات درمانی در ایران سهم بیشتری نسبت به مداخلات رفتاری و پیشگیرانه داشته‌اند. بنابراین، تداوم این روند نیازمند سیاست‌های جامع در حوزه پیشگیری، ارتقای سبک زندگی سالم و کاهش نابرابری‌های سلامت است.