زمینه: سبک زندگی و فرزندآوری دو عامل مهم در شکل‌دهی به جامعه و خانواده‌ها هستند. این دو مقوله تأثیرات زیادی بر رفاه فردی و اجتماعی دارند و به نحوی می‌توانند کیفیت زندگی نسل‌های آینده را تحت تأثیر قرار دهند.

هدف: پژوهش حاضر با هدف استفاده از روش آماری فراتحلیل به بررسی نتایج مطالعات انجام‌شده در رابطه با سبک‌ زندگی و فرزندآوری انجام شده‌ است.

روش: برای انجام روش فراتحلیل، 19 پژوهش انجام‌شده در بازه زمانی 1395 تا 1400 جمع‌آوری گردید. از میان این مطالعات و با در نظر گرفتن معیارهای فراتحلیل، 11 پژوهش انتخاب شده که به بررسی رابطه سبک زندگی و فرزندآوری پرداخته و در فصلنامه‌های علمی معتبر داخلی منتشر شده‌اند. تمامی این مطالعات با استفاده از روش کمی و رویکرد پیمایشی انجام شده و ابزارهای اندازه‌گیری آنها از اعتبار و پایایی لازم برخوردار بوده‌اند.

یافته‌ها: بررسی فرضیه‌های همگنی و عدم سوگیری در انتشار تحقیقات اعم از آزمون Q، آزمون بگ و مزومدار، رگرسیون خطی اگر و N ایمن از خطا نشان داد که اثر مطالعات مختلف با هم متفاوت است و شواهدی مبتنی بر سوگیری انتشار یافت نشد.

نتیجه‌گیری: براساس نتایج این پژوهش، اثرگذاری سبک زندگی بر میزان فرزندآوری با ضریب 502/0 اندازه‌گیری شده است که طبق معیارهای تفسیری کوهن، در سطح بالا قرار می‌گیرد. به طور کلی، یافته‌ها نشان می‌دهند که سبک زندگی نقش قابل توجهی در فرزندآوری در جامعه ایرانی ایفا می‌کند.