تربیت دینی کودکان به‌عنوان یکی از اساسی‌ترین عناصر پرورش انسانی، نقش مادر را به‌عنوان محور اصلی فرآیند تربیتی برجسته می‌سازد. این پژوهش با روش توصیفی- تحلیلی و رویکرد فقهی و تربیتی، جایگاه مادر در تربیت دینی، مسئولیت‌های شرعی و اخلاقی او، چالش‌های معاصر و راهکارهای اجرایی را مورد بررسی قرار می‌دهد. مطالعات فقهی و منابع دینی نشان می‌دهند که مادر نه تنها نخستین مربی کودک است، بلکه با تأثیرگذاری عاطفی، روحی و اخلاقی، شکل‌دهنده هویت دینی و معنوی فرزند است. نصوص قرآنی، روایات اهل بیت (ع) و آموزه‌های فقه امامیه، وظایف حضانت، شیر دادن و مراقبت اخلاقی و ایمانی کودک را به‌طور دقیق تبیین کرده‌اند و کوتاهی در این مسؤولیت‌ها پیامدهای شرعی، اخلاقی و اجتماعی به دنبال دارد.
با این حال، تغییرات سبک زندگی، افزایش مشغله‌های کاری مادران، حضور گسترده رسانه‌ها و فضای مجازی و آسیب‌های اجتماعی و فرهنگی، تربیت دینی فرزندان را با چالش‌های جدی مواجه کرده است. این پژوهش با تحلیل مبانی فقهی و یافته‌های تربیتی، راهکارهایی همچون ارتقاء آگاهی دینی مادران، تقویت مهارت‌های ارتباطی و عاطفی، ایجاد محیط خانوادگی سالم و مشارکت فعال در نهادهای تربیتی و مذهبی را ارائه می‌دهد.
نتایج نشان می‌دهد که ترکیب نگاه فقهی و رویکردهای علمی تربیتی، امکان مدیریت چالش‌های معاصر را فراهم می‌سازد و موجب پرورش نسلی با هویت دینی و اخلاقی مستحکم می‌شود. اهمیت همکاری والدین، نهادهای آموزشی و شبکه‌های حمایتی در تحقق تربیت مؤثر نیز مورد تأکید است.