انزوای اجتماعی یکی از چالش‌های مهم سلامت روان و اجتماعی در جوامع معاصر است و زنان در معرض پیامدهای ناشی از این پدیده قرار دارند. هدف این مطالعه بررسی رابطه تجربه آزار جنسی و انزوای اجتماعی در میان زنان مجرد بزرگسال ساکن شهر شیراز بود. جامعه آماری شامل زنان هرگز ازدواج‌نکردۀ ۱۸ سال و بالاتر بود و نمونه‌ای شامل ۲۴۵ نفر با روش خوشه‌ای چندمرحله‌ای انتخاب شد. داده‌ها با استفاده از پرسش‌نامه‌های استاندارد جمع‌آوری شد. اعتبار و پایایی با روش اعتبار صوری و کمیت آلفای کرونباخ بررسی و تأیید شد. یافته‌ها نشان داد که بین تجربه آزار جنسی و انزوای اجتماعی رابطه مثبت و معنی‌داری وجود دارد؛ به‌گونه‌ای که با افزایش میزان تجربه آزار جنسی، سطح انزوای اجتماعی نیز افزایش یافت. نتایج تحلیل رگرسیون بیانگر آن بود که تجربه آزار جنسی، هویت طبقاتی و سطح تحصیلات از مهم‌ترین متغیرهای تبیین‌کننده انزوای اجتماعی هستند. به‌طور مشخص، زنان دارای تحصیلات دانشگاهی و هویت طبقاتی بالاتر، سطوح پایین‌تری از انزوای اجتماعی را تجربه کرده‌اند. بنابراین، مداخله‌های اجتماعی و فرهنگی در راستای افزایش آگاهی عمومی درباره پیامدهای آزار جنسی، تقویت حمایت‌های روانی و قانونی از زنان آسیب‌دیده و ایجاد فرصت‌های برابر برای مشارکت اجتماعی زنان می‌تواند نقش مهمی در کاهش انزوای اجتماعی ایفا کند.