افزایش تعداد سالمندان و لزوم برخورداری از سلامت این قشر در دوران سالمندی، اهمیت ورزش در این دوره را نشان می‌دهد، تحقیقات نشان داده‌اند ورزش منظم سالمندان علاوه بر افزایش تندرستی آنان به پیشگیری از آسیب‌های بدنی نیز کمک می‌کند، اما علی‌رغم وجود چنین داده‌هایی انجام تمرینات ورزشی در این دوره با موانع فرهنگی زیادی مواجه است. هدف پژوهش حاضر، بررسی عوامل فرهنگی عدم گرایش به ورزش در جمعیت سالمندان بود که درقالب تحقیق کمی با استفاده از پیمایش انجام شد،افراد مورد مطالعه 400 نفر از سالمندان ساکن شهر تهران با میانگین سنی 73 سال بودند که با استفاده از فرمول کوکران و از ازطریق نمونه‌گیری طبقه‌ای تصادفی انتخاب شدند. یافته‌های تحقیق از طریق تحلیل رگرسیون چندمتغیره نشان داد عوامل فرهنگی عدم گرایش به ورزش در جمعیت سالمندان شامل ؛ فرهنگ عدم ورزش، فرهنگ غیرمشارکت‌جویانه، تضاد رسوم اجتماعی با ورزش سالمندی، نبود الگوهای محبوب و مطلوب در ورزش سالمندی، نزول مرتبه ورزش در جامعه، شناخت ناکافی از فواید ورزش ، نگرش منفی در مورد ورزش سالمندی و تعصبات جنسیتی توانستند حدود 47 درصد از تغییرات متغیر وابسته عدم گرایش به ورزش سالمندان را تبیین نمایند و تمامی فرضیات مرتبط با متغیرهای مستقل تحقیق مورد تأیید قرار گرفتند. با عنایت به نتایج تحقیق و غلبه سبک زندگی مدرن در زمینه افزایش تعداد سالمندان کشور لزوم توجه به ورزش در دوران سالمندی و همگانی شدن ورزش سالمندان لازم و ضروری است، زیرا توسعه ورزش سالمندان نقش مهمی در تداوم زندگی سالم و کاهش شدت بیماری جمعیت سالمندان در پی خواهد داشت.