هدف: کاهش تمایل به فرزندآوری در سال‌های اخیر به یکی از چالش‌های مهم جمعیتی ایران تبدیل شده است و در این میان نقش شبکه‌های حمایتی اجتماعی در شکل‌گیری تصمیم‌های باروری اهمیت فزاینده‌ای یافته است. پژوهش حاضر با هدف مدل‌یابی تحلیل مسیر ابعاد حمایت اجتماعی ادراک‌شده در پیش‌بینی قصد فرزندآوری در میان زوجین در سنین باروری شهر ساری انجام شد.
روش‌شناسی: این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر روش توصیفی ـ همبستگی و به شیوه پیمایشی انجام شد. جامعه آماری شامل زوجین 27 تا 40 ساله ساکن شهر ساری بود که از میان آنان 384 نفر با روش نمونه‌گیری خوشه‌ای چندمرحله‌ای انتخاب شدند. داده‌ها با استفاده از پرسشنامه محقق‌ساخته گردآوری و با بهره‌گیری از آزمون همبستگی پیرسون، رگرسیون چندمتغیره و تحلیل مسیر تحلیل شدند.
یافته‌ها: نتایج نشان داد بین حمایت اجتماعی ادراک‌شده و قصد فرزندآوری رابطه مثبت و معناداری وجود دارد (r=0.54). در میان ابعاد حمایت اجتماعی، حمایت همسر (β=0.42)، حمایت خانواده (β=0.18) و حمایت اقتصادی اطرافیان (β=0.15) اثر مستقیم و معناداری بر قصد فرزندآوری داشتند و در مجموع 35 درصد از واریانس آن را تبیین کردند. همچنین برخی ابعاد حمایت اجتماعی از جمله حمایت دوستان و حمایت عاطفی به طور غیرمستقیم بر قصد فرزندآوری اثرگذار بودند، در حالی که حمایت نهادی و اجتماعی اثر معناداری نشان نداد.
نتیجه‌گیری: یافته‌ها نشان می‌دهد تقویت شبکه‌های حمایتی خانوادگی و اجتماعی می‌تواند در افزایش تمایل به فرزندآوری نقش مهمی ایفا کند.