زمینه و هدف: پدیده مهاجرت به عنوان یک چالش اجتماعی-اقتصادی در ایران، تحت تأثیر عوامل پیچیده و درهم‌تنیده‌ای قرار دارد. پژوهش حاضر با هدف تحلیل عوامل مؤثر بر انصراف از مهاجرت از ایران و سنجش روابط بین این عوامل با استفاده از روش مدلسازی معادلات ساختاری حداقل مربعات جزئی (PLS-SEM) انجام شد..
روش پژوهش: ین مطالعه از نظر هدف، کاربردی و از نظر روش گردآوری داده‌ها، توصیفی-پیمایشی از نوع همبستگی بود. جامعه آماری شامل افرادی بود که در سال‌های 1400-1402 اقدامات اولیه برای مهاجرت از ایران را آغاز کرده اما در نهایت از مهاجرت منصرف شده بودند. با استفاده از روش نمونه‌گیری در دسترس، 280 نفر انتخاب شدند. ابزار پژوهش پرسشنامه محقق‌ساخته شامل 35 گویه در قالب 7 متغیر مکنون بود. داده‌ها با نرم‌افزارهای SPSS 26 و SmartPLS 3 تحلیل شدند.
یافته‌ها: یافته‌ها نشان داد بهبود شرایط اقتصادی (ضریب مسیر 0/428)، حمایت خانوادگی (0/385)، و بهبود فرصت‌های شغلی (0/342) بیشترین تأثیر را بر انصراف از مهاجرت داشتند. عوامل اجتماعی-فرهنگی (0/276)، ثبات سیاسی (0/234)، و دلایل عاطفی-هویتی (0/198) نیز تأثیر معناداری بر انصراف از مهاجرت نشان دادند. مدل پژوهش 68% از واریانس انصراف از مهاجرت را تبیین کرد.
نتیجه‌گیری: نتایج نشان می‌دهد انصراف از مهاجرت تحت تأثیر عوامل چندبعدی است و بهبود شرایط اقتصادی، حمایت‌های اجتماعی و فرصت‌های شغلی می‌تواند در حفظ سرمایه‌های انسانی کشور مؤثر باشد.