این پژوهش با هدف طراحی الگوی یک مدل بومی اشتغال زنان کارگر کشاورزی بر اساس شناسایی شاخص‌‌های بومی اشتغال در شهرستان دلفان انجام شد. این مطالعه از نوع آمیخته متوالی اکتشافی در دو فاز کیفی و کمی بود. در فاز کیفی با 25 از زنان کارگر کشاورزی و صاحب‌‌نظران و مسئولان اجرایی، مصاحبه‌‌های عمیق و نیمه ساختار یافته انفرادی انجام و داده‌ها با روش تحلیل مضمون تحلیل شد. در فاز کمی، تعداد 132 زن کارگر در سطح شهرستان دلفان و روش نمونه‌گیری ساده به عنوان نمونه آماری انتخاب شدند. پرسشنامه‌ی محقق ساخته دارای 7 گویه برای سنجش متغیر اشتغال بود. تحلیل کیفی منجر به شناسایی 7 شاخص (امکانات مناسب ایاب و ذهاب کارگران زن، اشتغال متناسب با توان جسمی و روحی زنان، پرداخت اضافه کار متناسب با حجم کار، انعقاد قرارداد، ساعات کار مناسب و مشخص، تأمین رفاه و بهبود سطح زندگی و اشتغال پایدار و مولد) برای متغیر اشتغال بود. نتایج نشان داد، از بین هفت شاخص مرتبط با متغیر اشتغال، زنان کارگر فقط وضعیت موجود خود به لحاظ شاخص «امکانات مناسب ایاب و ذهاب کارگران زن» را مناسب و قابل تحمل ارزیابی کردند. شاخص‌های «اشتغال متناسب با توان جسمی و روحی زنان»، «انعقاد قرارداد»، «ساعات کار مناسب و مشخص» و «پرداخت اضافه کار متناسب با حجم کار» در وضعیت نسبتاً مناسب قرار دارند. وضعیت نامناسب زنان کارگر مربوط به شاخص‌های «تأمین رفاه و بهبود سطح زندگی» و «اشتغال پایدار و مولد» بود.