هدف این مقاله بررسی تأثیر سیاست‌های جمعیتی بر روند باروری استان خوزستان است. در پژوهش حاضر، از دو روش اسنادی و پیمایشی جهت جمع‌آوری داده‌ها استفاده شده است. ابتدا از اسناد موجود در ثبت‌احوال و مرکز آمار ایران فرایند باروری ایران و خوزستان استخراج و تغییرات چند دهه اخیر با توجه به چهار برنامه جمعیتی اجرا شده در کشور مورد تحلیل قرار گرفتند و در مرحله بعد پیمایشی در این رابطه انجام شد. جامعه آماری این پژوهش زنان و مردان متاهل 20 تا 60 سال استان خوزستان بوده اند. حجم نمونه 572 نفر از 5 شهرستان اهواز، دزفول، بهبهان، دشت آزادگان و آبادان بوده است. برای جمع‌آوری داده‌ها از تکنیک پرسشنامه آنلاین استفاده شد. نتایج تحقیق نشان می دهد که: اثرات سیاست‌های جمعیتی اجرا شده به‌جز برنامه آخر در کشور و استان خوزستان باهم یکسان نبوده‌اند و این نتایج ناشی از شرایط خاص استان و جنگ تحمیلی بوده است. 42 درصد از پاسخگویان به‌طورکلی از سیاست‌های جمعیتی بی‌خبر هستند یا اینکه از جزییات برنامه‌ها اطلاع ندارند. 66 درصد از پاسخگویان معتقدند که مردم به دلیل مشکلات معیشتی، مسکن و عدم همخوانی این برنامه‌ها با شرایط آنان در حد خیلی کم و کم با این سیاست‌ها همراهی می‌کنند. تحلیل سیاست‌های فعلی نشان می‌دهد که در 10 سال اخیر این سیاست‌ها تأثیری در رشد جمعیت و باروری خانواده‌ها نداشته بعلاوه در چند سال اخیر شاهد کاهش باروری هم هستیم یعنی اینکه سیاست‌های جمعیت مطابق با شرایط اجتماعی و فرهنگی جامعه و خانواده‌ها نیست و نتوانسته آن‌ها را برای باروری بیشتر متقاعد سازد.